عصرهای تابستان، وقتی حیاط را آبپاشی میکردند و بوی خاک خیس بلند میشد، انگار تمام خستگی روز از تن آدم بیرون میرفت. سایه درختها روی حوض میافتاد، صدای گنجشکها با خنده بچهها در هم میآمیخت و زندگی در سادهترین شکلش جاری بود. حیاطهای قدیمی فقط چند متر زمین نبودند؛ پناهگاهی بودند برای آرامش، خاطره و روزهایی که بوی محبت میدادند.٠🍃🌹🍃.